چه عيد هاي مبارك كه سر زديم به هم
تن شكفته ي روحي مجرديم به هم
دو شاخه ي سبز ِبخت بسته ي سبزيم
كه سيزده به درانه مقيديم به هم
تو فاعلي من فعلت ، و گوش شيطان كر !
نياز مبرم خويشيم و مسنديم به هم
دو رود جاري در مرز چشم هاي هميم
و گاه خيره شبيه دو تا سديم به هم
تو در نماز مني ، من هميشه مقتدي ات
بفهم ! حضرت ِ مجنون ! كه مرتديم به هم
در انقلاب ِكبير شبانه هاي عقيم
حروف مبتذل ِ هر چه ابجديم به هم
خيال ِ خام پلنگي شديم ، ظهر ِ بعيد
بدون ماه ، يكي جفت ِ ممتديم به هم
بخوان بلند تر از آيه هاي سنگي كوه
صداي قل و اعوذ ِ محمديم به هم
ببوس ! عريان كن اين غرور ِ وحشي را
.........................................
به ياد سفره ي عيدي كه سال پيش شديم
دو ماهي ِسرخي كه مي آمديم به هم .
سال نو ات مبارك . سال نومان مبارك _ آيدا _
"هرگز كسي اين چنين فجيع به كشتن خويش بر نخاست
كه من به زنده گي نشستم ! " ا.شاملو
آخرين عصر ِ شعر ِ 86 ِ تب ريز ، در آخرين جمعه ي سال ، در آخرين طبقه ( طبقه ي چهارم ِ) يكي از ساختمان هاي مسكوني ِ تب ريز برگزار شد كه به دود نزديك تر بود تا بهار ، ... درست شبيه سر همين 4 راه ، اما سعيمون بر اين بود كه بهارگونه و بهار ترش كنيم .
راه اول :
] يازده قبل از ظهر ِ جمعه _ 24/12/86 _ SMS: (سلام آيدا جان ! امروز منتظر من نباش . بابا رو دوباره بستري كرديم. الان بيمارستانم . خيلي ببخشيد . _ پرستو خانجاني _ ) [
] يك و چهل و هشت دقيقه ي بعد از ظهر :
- سلام آيدا جان
- سلام اورن ِ خوبم
- ...
- ...
- ...
- ...
- طبق معمول << دووزلي ؟!؟ ( با نمك ! )
- جانم ؟
- ما نميتونيم بياييم ، يارات كلاس داره ، و مهمون داريم ، مامان بابا هم خونه نيستين كه .... ( پدر اورن و يارات _ دكتر صمد صباغ _ نامزد دوره ي هشتم مجلس بودن !
- ...
- ...
- من هم بعد از اين يادم باشه كه هارتي به پورتي ميخوره با بچه ها جمع نشيم كه بياييم تولد اورن ، كه بياييم يارات برامون پيانو بزنه ( البته اينا رو ته ِ دلم گفتم ) .
- ....
- .... [
]رزيتا پدر بزرگش فوت كرده ، نسرين هم يه دلايلي آورد و من هم كه يعني باور كرده باشم گفتم ايرادي نداره ، و مريم علوي هم ( !!!!!!!!!!!! )[
]از ليلا سامي خبري نشد . ميگفت براش كاري پيش اومده ، گفتم آره راس ميگي ، ما نيستيم كه خودمونو دعوت ميكنيم كه يه روز بياييم واسه املت و خاله بازي ، شماها زحمت نكشين ، ( اين بار هم ته ِ دلم گفتم ). [
] دو و نيم ِ بعد از ظهر ، چهار راه شهناز ، جلوي شيريني مجلسي ... با تعدادي از بچه ها جمع ميشيم و ... بعد از چند دقيقه پياده روي سوار ِ RD ميشيم . به مقصد كه ميرسيم راننده برگ سبز ِ خالي قبول نميكنه و منو مجبورم ميكنه كه يه پونصدي هم بدم ، از ماشين كه دور تر ميشيم تازه ميفهميم سوار ِ پرشيا شده بوديم ( !!!!!!) [
] طبقه ي چهارم .
دختر ها يكي يكي كفش هاشونو در ميارن و بعد وارد خونه ميشيم .
(...............................................................................
................................................................................
......................................................................................)
خواهرم فرحناز يك سري چاي ِ فنجاني ِ داغ مياره ( هرچند مال همه سرد ميشه بعد ميل ميكنن ! )
.
.
.
قرار شد با تفألي از حافظ شروع كنيم .
ايلناز ميگه :
بسم الله الرحمن الرحيم
و بعد آروم ميخونه :
زهي خجسته زماني كه يـار بـاز آيد
به كتم غمـزدگان غمـگسار بـاز آيد
بـه پيش ِ خيل خيالش كشيدم ابلق چشم
بـدان اميد كه آن شهسوار بـاز آيـد..
اگـر نه در خم چوگان او رود سر ِ من
ز سر نگويم و سر خود چه كار باز آيد
مقيم بر سر ِراهش نشسته ام چون گرد
بـدان هـوس كه بدين رهگذار، باز آيد
دلي كه با سـر ِ زلفين ِ او قـراري داد،
گـمان مبـر كه بـدان دل، قرار باز آيد
چـه جـورها كه كشـيدند بلبلان از وي
به بوي آن كه دگـر نو بهار، بـاز آيد
ز نقش بند قـضا هست امـيدِ آن حافظ !
كه همچو سرو ، به دستم نگار باز آيد .
] با حافظ همچنان ، صداي موزيك بدون كلام ِ داوود آزاد پيچيده توي اتاق .............
من و سحرتوي دلمان زمزمه ميكنيم : بردي از يادم / دادي بر بادم / با يادت شادم / دل به تو دادم / از غم آزادم / با يادت شادم /.../ چه شد آن همه پيمان / كه از آن لب ِ خندان / بشنيدم و هرگز / خبري نشد از آن .. / كي آيي به برم ؟! / اي شمع سحرم / در بزمم نفسي / بنشين تاج سرم / تا از غم گذرم / ............./ [
] ايلناز حقوقي ، _ باران _ ، متولد ِ 6/6/66 ، دانشجوي مهندسي عمران - آمل -
ايلناز مثل هميشه ميگه " به نام خدا " و شعرش رو ميخونه :
با نام ِ چشم هاي تو قصه خود ِ منم ............. از آن دمي كه جان تو رقصيد در تنم
هر دم به رسم حادثه ها زنده مي شوي ............ در تو به توي ِ آينه ها تا كه بشكنم
تنديس درد را و تو را آرزو كنم ..................... در كوچه هاي خلوت ِ قلبم قدم زنم
چند آسمان براي سپاست ركوع كنم ؟ ............... پروردگار ِ پاك ، كه من نيز يك زنم
در لحظه تار ِعاطفه اي از صميم قلب ............... در گرد جان تازه ي قلب تو مي تنم
با نام چشم هاي تو معصوم ِ كوچكم ......... من را بخوان كه قصه ي مادر شده ، منم
پس از آن غروب رفتن اولين طلوع من باش
من رسيدم رو به آخر ، تو بيا شروع من باش
شبو از قصه جدا كن ، چكه كن رو بـاور من
خط بكش رو جاي پاي گريه هاي آخـــر من
اسمتو ببخش به لب هام ، بي تو خاليه نفس هـام
قـد بكش رو باور من ، زير سايه بون ِ دستــام
خواب سـبز رازقي باش ، عاشق هميشگي بــاش
خـسته ام از تلخي شـب ، تـو طـلوع زندگي باش
من پر از حرف ِسـكـوتم
خــالي ام رو به سـقوطـم
بي تو و خــالي ي عـشقـت
تشـنه ام كــوير ِلــوتـــم
نمـي خــوام آشـفـته بـاشـم
آرزوي خــفــتـه بــاشــم
تو نذار آخر قصـه حرفمو نگفته باشـم
.
معين
اسما خداوردي زاده ، متولد 3/5/69 ، سوم ِ رياضي
1)
دلگيرم
دلگير
خدا دستم را در انبوه برده فروشان رها كرده و
پي ِ زليخا ميگردد !!
دليگيرم
...
بوي ِباران را توي مشتم دفن كرده و اينجا
مرا
يتيم ، آسمان مينامند
و تنم
اين خاك ِ مغرور كه مفهوم ِ يكنواختي دارد
مفهوم رويش جوانه اي نارس از لاي دست هاي من
و مردي كه اصالت گربه اش را به نژاد ِپدري اش فروخت
و كودك
كودك ِ بي گناه ِمن
كه هنوز قانون ِ چراغ راهنمايي ياد نگرفته و
هر صبح براي پدرش ديزي باز ميكند
فيلم گربه هاي اشرافي نگاه ميكند كه مبادا
اصالت پدري اش را فراموش كند
#
دلگيرم
دلگير
خدا خودش را در تنم ارزاني داشت و من امروز برده ي خودم شدم
و دخترك
دخترك ِ من
كه هنوز قوطي ِكبريت را خطر ناك ميداند
امروز به نژاد پدري اش رسيد .
2)
پروانه اي كه از خيالم گذشت
و به نقش كشيد پيله ي خاطراتم را
حوض ِ كوچك مادر بزرگ
سماور مسي ِ كنار حوض
و ازدحام مكرر پروانه ها كه تو را از بر ميكردند
و پروانه اي كوچك كه افتاد توي استكان ِ چاي ِتو
تاريخ ِ قرمزي شد و تو را به دست ِافلاطون سپرد
...
اينجا اهريمني است كه پا پيچم شده
و هي تو را به جنگ ِ خدا و دستور به قتل پروانه ها اغفال ميكند
اينجا بوي خدا ، بوي شيرين ِ قنادي ِ سر كوچه نيست كه فراموش كني
و براي صرف چاي مهمان شويم
اينجا دختركي نشسته و مادرش را به جاي نفس هايش نفرين ميدهد
و انكار ميكند هنوز
كه گاو ميشي ، بلوز ِ قرمزش را به عشق بازي برده
#
گل هاي قرمز ابريشمي ِ دور ِ استكان
و دعاي امن يجيب ُ
و اينكه امروز چند قرن از كوچ ِپروانه ها گذشته
و من هنوز توي استكان براي تو چاي ميريزم.
باز
اي الهه ي ِ ناز
با دل ِ من بساز
كين غم ِ جان گداز
برود ز برم
/.../
آن كه او به غمت دل بندد چون من كيست ؟
ناز تو بيش از اين بهر چيست ؟
تو الهه ي نازي در بزمم بنشين
من تو را وفادارم بيا كه جز اين
.............
.
بنان
فرناز بني شفيع ، - ري را - متولد 21/3/63 فوق ديپلم ِ فرش
اين راه كه مي روم به تركستان نيست ، اين راه به چشمهات جريان دارد
من ماهي ِ رود خانه اي آرامم ، رودي كه به آبشار ايمان دارد
روييده اي از ميان انگشتانم ، پر پيچ تر از تمام ِاسليمي ها
روييده اي از تنم ، ببين بعد از تو ، اين باغچه بوي تند عصيان دارد
اين كودك ِهفت سالگي هاي من است ، با چند مداد رنگي و يك دفتر
طرحي زده از تو با لباسي آبي ، نقاشي كودكانه اش جان دارد
او جشن گرفته با عروسك هايش ، هر روز عروس ميشود تا شايد
داماد شوي بيايي از راهي دور ، او عشق درون سينه پنهان دارد
نه فكر نكرده بود روزي برسد ، عاشق بشود به مرد ِ نقاشي هاش
روزي برسد مقابلش بنشيند ، مردي كه هميشه روي خندان دارد
اي سرور ِآشناي روياهايم ، اي كوه در امتداد كوهستان ها
بگذار كه سر به شانه ات بگذارد ، بانوي سپيد ِ برف ، امكان دارد ؟
بي چتر تر از هميشه ات ميخواهم ، نمناك تر از هواي فروردين ماه
بگذار كه گريه سر دهم ، چشمانم ، چندي است كه ادعاي باران دارد
اي حضرت بوسه گونه هام ارزاني ات ، با وسوسه اي مرا به خود مهمان كن
هر چند كه آب ميشوم از اين شرم ، هر چند اشاره هاي شيطان دارد¯
از سيب ِ گناه ميچشاند من را ، يك مشت هوس به دامنم ميريزد ...
هر چند به باد ميرود اين مستي ، هر چند تب شراب پايان دارد
اين راه كه مي روم به تركستان نيست ، اين راه به چشمهات جريان دارد
من ماهي ِ رود خانه اي آرامم ، رودي كه به آبشار ايمان دارد
مرا ببوس !
مرا ببووووووس !
براي آخرين بار
خدا تو را نگه دار
بهار ما گذشتــه
گذشته ها گذشتــه
منم به جست و جوي ســـــر
نوشت
.
حسن گل نراقي
آيدا دانشمندي متولد .../.../... دانشجوي كارشناسي ادبيات فارسي
مكالمه ي معلم با شاگرد حواس پرتش روز ِ دوازده ارديبهشت :
- باز تويي كه ؟!
- اجازه هس خانوم ؟؟
- باز هم پاك كنت كجا مونده ؟
- نه ! ....
- مگه ، باز تو زنگ ِ نقاشي ، دفترت دست بچه ها مونده ؟
- نه خانوم ...
- مثل اينكه نون ْ پنيرِت ، تو كيف ِ دختره .... سما ، مونده
- ....
- نكنه شال صورتي ات پيش ِ ، صفيه _ همسر ِبابا _ مونده ؟
- ....
- يا بازم مثل اون دفه ، سر ِصف ، عينكت زير ِ صد تا پا مونده ؟!
- نه ، ولي ....
- بچه جان برو ! ديره ، مامانت باز چشاش به را مونده
- اجازه هس ؟
- د ِ خب بگو ! يالا ! ، باز چي تو كَلـَّت آي بلا مونده ؟
.
.
.
- واستون چار تا شاخه رز خريدم ، ولي صب توي تاكسي ، جا مونده !!!!
دو سه شبه كه چشمام به دره
خدا كنه كه خوابم نبره
تو اين قفس كه زندون ِ منه
دلم گرفته و منتظره
خدا كنه كه خوابم نبره
/.../
ميخوام كه دل به دريا بزنم
يه سينه حرفو يه جا بزنم
چرا كسي نميگه به من ،كه عشق و اميدم،به كجا رفته ؟!؟!
/ .../
.
مرضيه
صبا طالبي ، متولد 28/1/69 ( يك فرش خيالي هم داره كه خودش بافته و همه ي زندگي اشه و باهاش به همه جا پرواز ميكنه ، به نام ِقوقي )
پوست ِمرا
با تار و پود تنهايي ، حقوقي ست بر سر ِسفره ي لذت ،
آن كس كه مرا مجبور ميكند به خفتن
ميداند كه من
در عمق پنجره هاي شب مي رقصم
تا تصوير تو را كه در آن ، ستاره اي دور زمزمه ميشد سياه كنم .
با نگاهي ميتوان فهميد
كه مغز كوچك ابر ها
بر حوضچه ي نگاه من
كه بهانه هاي پيازي دارد
تحقير ميشود
با نگاهي ميتوان فهميد
آسمان چيزي ست از من
كه شب از پرتگاه احساسش جاري است .
آيا كسي هست كه بفهمد
دلخوشي ِ مرا در پرواز پري كوچك
كه بال هايش
از پلك هايم تير ميكشد
نگاه ِ تو را مي جويد ؟!
با نگاهي ميتوان فهميد كه خورشيد حقيقت را لكه لكه تا من مي آورد
تا تنهايي باري ديگر معنا گيرد .
يه دل ميگه برم ، برم
يه دلم ميگه نرم ، نرم
طاقت نداره ، دلم دلم
بي تو چه كنم ؟!
پيش ِعشقي زيبا زيبا
خيلي كوچيكه دنيا دنيا
با ياد توام هر جا هر جا
تركت نكنــــم
سلطان ِ قلبم تو هستي تو هستي
دروازه هاي دلم را شكستي
پيمان ياري به قلبم تو بستي
با من پيوستيــــــ
اكنون اگر از تو دورم به هر جا
بر يار ديگر نبندم دلم را
سرشارم از آرزو و تمنا
اي يار زيبا
/.../
.
عهديه – عارف ( ؟!؟)