هرچند براي كسي اهميت نداشته باشه

هر چند كسي سر نزنه

اما

براي دل خودم مينويسم

براي تو

براي دل همين چهار راه .

پنجم ارديبهشت ،

"چشمهايش "(سابق)

وارد ۴ سالش شد .

ميخواستم بعد از بازگشت از اتاق آبي سهراب ، به روز كنم اما 

:

به كجاي اين ساعت شبيه شده ايم ؟!

كه تو

بر خلاف من

تمام ِ ثانيه ها را

با پا هاي پياده

سر به زير

پايين ميروي

و ايست نخورده

بالا تر

.

.

سر بالايي عجيبي است

مبادا

نفست بند بيايد .

نفس بزن!

نفس بزن و سلامت را پشت گلوي خشكيده ات بجنبان !

چاي داغي كه بر گونه ام سر ميخورد

از اشتيا ق هاي ِ شاهنامه بيرون ريخته

از جنگ

از خون

از خاك

از شليك زخم ِ زبان ِ شخصيت هاي مصلح ،

و حالا خراسان تا خراسان

نوشداروپس ميدهد .

صدايت را بجنبان

كلاهت را بردار

و با من دست بده

تا جواب ِ سلام هايي را داده باشي

كه يك روز از بند ِ‌سياه پوتين هايت

گره خود به چشم هايم

و مدام

سوار عقربه هاي بلند و كوتاهي شده

كه گردنه هاي پيچ در پيچش

سر ِ جاده ها را گيج ميكند

من كه هيچ !

اين چاي طلب نكرده را سر بكش

و از فاصله يِ چند سانتي ايستگاه ها

برايم دست تكان بده .

يقه ي پيراهنت را به باد بسپار و نشاني اش را تنها به دست هاي من واگذار كن .

#

به كجاي اين ساعت شبيه  شده ايم

كه كاروان ثانيه هايش

توي تخم چشم هاي من و تو

جوجه هاي رنگي ِ جورواجوري به دنيا مي آورد

كه بلدند سر ساعت جيغ بكشند و مثل بچه هاي همسايه

گريه كنند و  شير بخواهند و بغلي شوند

بچه هايي كه تويي

بچه هايي كه منم

...

عقربه هايي شده ايم

كه از انتظار هاي يكريز طولاني

به خميازه هاي كش دار رسيده ايم .

نفس بزن و

و به اين ديواره ها بخند

كه خيال ميكنند از سر به راهي ما پرده برداشته

و در صحن خانه ها

آن طوري كه دلشان ميخواسته

كلكسيوني زنده ساخته اند .