!!! سر همين 4 راه ...

خدایش بیامرزد.

chashmhayash2005 — Fri, 18 Jul 2008 21:25:18 GMT

خسرو شکیباییهم رفت!درمنزل جدیدِ بعد ازیکشنبه اش شبها وروزهای آرامی داشته باشد که به یقین.

این روز ها خیلی ها دارند بی سر و صدا میروند ، انگار هیچ وقت نبوده اند . انگار هیچ وقت !

شب در چشمان من است

به سیاهی چشمهایم نگاه کن

روز در چشمان من است

به سفیدی چشم هایم نگاه کن

شب و روز در چشمان من است

به چشم های من نگاه کن

پلک اگر فرو بندم

جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت . ح.پناهی .

.

.

.

.

.

.

.

.

            .

حرف ِ تازه ای ندارم مثل خیلی وقت ها ، تنها با کلمات و زبان ِ خودم دارم ور میروم

###

۱

خزان زده ست به خشمی تند ، بهار ِ حوصله هایت را

و سوز مرثیه پوشانده ، طنین هلهله هایت را

چقدر زخم تراشیده ، تب ِ تو این تن عاصی را

و بعد ریخته در جانم ، عجیب آبله هایت را

دهان جاده پر از خون است ، از آن زمان که کلاغ پیر

به دشنه جار زد و پاشید ، جنون فاصله هایت را

تو موج موج -پریشانم- ، تو کوه کوه -دلم تنگ است-

تو رود رود ، -گلویم ، بغض- ، شکسته قافله هایت را

نه آسمان ، که خدا بودی ، پس از پریدن من در تو

زمین گرفت به آغوشش ، بلوغ چلچله هایت را

[ کنار قصه زمین خوردم ، .....که رسم رستم و سهراب است ]

کنار قصه زمین خوردم ، دهان درد مرا بلعید

و تف به گوش خدا انداخت ، تمامیه گله هایت را

¤

مرا تو بی سببی .... نه تو ، به راستی غزلی ، وقتی

بگیرد آینه در چشمم ، ادامه ی صله هایت را

###

۲

] شش ِ عصر- داخلی - 17 شهریور ، برق لامع ، پلاک بیست و [

زن سقط کن ! بفهم ! نباید تو هیچ وقت ! ] تیتر ِ درشت هفته ی هر چه جریده بود[

زن توی خستگی ّ ِ لحافش مچاله شد ، انگشت هاش صورت خود را دریده بود .

] [

یک تخت ِ خواب و روروئک و یک کالسکه وو کلی عروسک همه ناز و پرنسسی

دیروز رفته بود به بازار مرکزی ، از سیسمونی فروشی شیکی خریده بود

] شش عصر - داخلی - عباسی – مطب پزشکانِ ... [

با اشتیاق گفت " آره ؟ مثبته خانم ؟ " لبخند با شتاب لب ِ گونه اش نشست

دکتر سکوت کرد و زن بغض کرد ، بغض ، رنگِ رخش شبیه / کلاغی پریده بود

] شش عصر- داخلی - آزادی ، بیمارستان ارتش[

خانم مبارک است ولی - بچه هایتان .... -

- مامان چیزی شده ؟

- نه عزیزم بگیر بخواب !

" ای کاش که خدا عوض ِ این دو کور و کر ، یک جفت جغد شوم فقط آفریده بود "

#

]شش عصر- خارجی - آخونی ، شریفی 3 ، پشت کوچه [

یک بسته ی لواشک ِ آلوی خانگی ، از دست پیر مرد ِ جذامی گرفت و خورد

این بچه تخس ِ بی پدر و مادر ِ عزیز ! روی تمام فلسفه ی درد ، ریده بود.

"جرم اين است / جرم اين است "

chashmhayash2005 — Fri, 27 Jun 2008 23:15:18 GMT

"من اما هيچ كس را در شبي تاريك و طوفاني نكشته ام

من اما راه را بر مرد رباخواري نبسته ام

من اما نيمه هاي شب ز بامي بر سر بامي نجسته ام "

۱

- روي لحاف سيسموني ات موش دوختند

سنجاب و گربه ، بچه ي خرگوش دوختند

بعدش به جاي چشم نظر روي بالشت

ديوار هاي لب به لب از گوش دوختند

ديوار هاي مصنوعي ِ بي دريچه را

بر گاهواره ، پنجره - درپوش دوختند

ديوار هاي سنگي و سيماني ِ بدي ست

اينكه كنار شهر دلت ، شوش دوختند

ديوار هاي آهني ِ عصر درد را

با دست هات باز ، همآغوش دوختند

] - مامان ! منو بغل كنو از اين غزل ببر

مامان ! نريزه تنهايي ِ سقفمون به سر ؟!

مامان ! بابا مگه چه قَدَر مونده سربازي ش ؟

مامان! ميشه خودت يه جوري بابا رو راضي ش.....؟!؟!

مامان كي شير پستونكو رو سرِ تو ريخ ؟

مامان موهات سفيد شده از دست چي ؟ مامااااان !؟

مامان ! شناسنامه ي من كو ؟ آخه ميگن.......... [

- نع ! دخترم ، نع بچه جان ! پاپوش دوختند !

                                                                                  پاييز ۸۶

بداهه ي يكي دو ساعته ي توي كوپه هاي قطار بهتر از اين نميتوانست باشد :

۲

لب به لب داده سيب هم با تو ، "ماه" كج كرده " تــير " ِ ابرو را

توي تقويم ثبت خواهد كرد ، عشق بازي ِ اين دو زالو را

با توام ابر هاي فروردين ! سينه ات چاك ِ دامن ارس است

من اسير تن زمين شده ام ، به دهانت بگير اين قو را

سبلان در تو غرق خواهد شد ، توي آغوش خود كه ريخته اي

شيشه هاي ظريف و باريك ِعطر ليموي تند و خوشبو را

از لبت شير ميمكد فنجان ، مبل پهلو به پهلويت داده

نامجو در هواي حنجره ات ، هاي سر داده باز هوهو را

باد مضراب ميزند انگار ، روسري ِ مرا كه تار ، كه پود

مست كن ! بندري برقص ، ببين ، هرم تو ببر كرده آهو را

خنده هايت كه باد وحشي نه ، مثل طوفان نوح ، ويرانگر

مي رمانند از درخت حياط ، هرچه گنجشك را ، پرستو را

بتكان شانه هات را و بخند ، من دلم لك زده كه پس بدهند

فاتح ِ اين دو كوه زلزله خيز ، شيره ي خنده هات -كندو- را

پرده لو رفته پشت پنجره ها ، مي سپارد به گوش خسته ي شهر

شور آواز هاي بندري ات ، نفس ِ اين همه النگو را

نه تغزل ، حماسه ي محض است ، تن تو دشنه بر "درخت" تنم

"خنجر" ي از تبار " آيدا " ها ، نطفه بسته است ذهن شاملو را

از جنون شراب ، لب ريزي ، مست كردي ّ و شعر ميريزي

فصل اردي بهشت از لب ِ تو ، خون درو كرده آلبالو را

بعد از اين قصه فرق خواهد كرد ، چشم وا كن ببين كه از دل شب

ماه افتاده توي چشمانت ، صيد كرده پلنگ ترسو را

                                                                                  اردي بهشت ۸۷

سرفه ميكنم

chashmhayash2005 — Sat, 31 May 2008 21:18:18 GMT

                                                                 " من درد مشتركم

            مرا فرياد كن ! "

...



يك

كف كرده در دهان الفباي ميز شام ، بشقاب هاي لب پر و سرد ِ سكوت ها

با سمفوني قاشق و چنگال ، ضبط صوت ، عقش گرفته توي گلوي فلوت ها

دو

من روي مبل ، غرق تماشاي " سادسي " ام ، تو روزنامه ات همه تيتر سياه و Bold

"ديروز، شهر،رگ به رگش ،رگ به رگ شده " اخبارخون زده به دل ِ شاه توت ها

سه

پك مي زني ]...و قهوه ي تركي كه مدتي است،افتاده از دهان من و...[ فوت ميكني

تا پر شود دماغ من و هود ] بچه جان! دقت بكن به درس ِ خودت_ هود و لوت ها_ [

چهار

چشمم كوير سوخته ي پر ستاره اي ست ، گرمت شده است _ لخت _ ولي فكر ميكني

بايد به (دشت) ها بزني ، دل خوشت كنند ، سوسوي رنگ هاي كماني ِ (لوت) ها

پنج

شب توي نيمه هاي خودش غلت ميزند ، تو روي تخت ِ خواب ... ، مرا پرت ميكنند

از حلقه ي عروسي مان قرص هاي خواب ، از ارتفاع خُر خُر ِ حلقت سقوط ها

شش

نان و پنير توي گلويم پريده است ، من در كبودي لب تو سرفه ميكنم

خالي ست صندلي بغل دست من وَ ] تو ، تلفن ، سه بوق تلخ ، الو ؟!؟ [ سرفه ميكنم

دماغم پر است از تابستاني كه در راه است،بايد مدام عطسه كنم و بوي تند گل ها را پس دهم به هوا...

chashmhayash2005 — Tue, 13 May 2008 21:43:18 GMT

قطاري كه تو را برد

چه چيزي را با خود برميگردانَد؟

تعادل دنيا

گاهي فقط به مويي بند است

لوكوموتيوران ِ تو

كاش اين را ميدانست .

                        ح.موسوي

۱ ـ نمايشگاه ِ كتاب تهران پر بود از : ] کلي شعر تركي ، سپيد و غزل هاي عاشقانه كه توي اتوبوس تا نيمه هاي شب از دهان دوستان ِ همسفرمان شنيديم و دوستان از دهان ما ... [

۲ ـ فصل گلاب گيري ِ كاشاني ها بوي گل ميداد بوي كارت پستال هايي كه فرناز و من و .... ، و نيش پشه هايي كه / تا به نيششان برسيم ، به ريشمان ميخندند / نه از صداي پاي آب خبري بود نه از سهراب ( تنها به عكس هايي كه وحيد آقا كرمي    گرفته بود اكتفا كرديم و نشستيم سه تايي به چيني نازك تنهايي اش در مشهد اردهال كلي دلتنگي كرديم ) .

جشنواره ي فرش كاشان هم اتفاق خاصي نداشت ؛

جز ¯

- بداهه غزلي كه روز ِ رفتن ، توي كوپه - كوپه ي ِ قطار با فرناز بني شفيع گفتيم ،

- ديدار با يكي دو تا از دوستان در تهران ، و گلشيد ِ عزيزم كه هيچ وقت از نزديك نديده بودمش ،

-محمد حسين ارشدي كه از پادگان ِ اراك به خاطرمان به كاشان آمد و ساعاتي خنداندمان ، و باز هم شعر ..

- حسن صادقي پناه كه چند ساعتي همراه با تق تق ريل و قطار ،كنارش كلي شعر خوانديم و كلي شعر شنديديم

- و دو بداهه - غزل ِ عاشقانه كه موقع برگشت ، گفتيم  ( كه بماند براي پست هاي بعدي )

۳ - كاش تمام جهان سي سانت جا توي مترو بود ، كه تماميه ي جهان درآغوش توست . كه آرام ترين نقطه ي جهان ..............

  اما كلللي شعر ناقص كه دارند مغزم را ميجوند اين روز ها .....

افــــتاده در گِـــل ِ تر ِ آغـوشـت ، خــوشبو تــرين ِ بــــــرگ ِ گــلايل هـا

افـــتاده تـــا عـــــروس شــود در تــو ، بـــانــوي گل بــهار ِ   تـغزل هـا

جــــاري شو ! در گـــلوي من و شعرم ، آواز ما كه از ني داوود اسـت ،

از دور ها خوش است ، ببين اين ارث ، از ما رسيده است به بلبل هـا

حــالا كه (سـاز) هاي (دهن) از توست ، لـب هـات آبــدار تــرين (نــارنج)،

از بنـــدري ّ ِ شــور تــو ســـرشار است ، اين تحفه ي (بـهار ) ي ِ بابـل ها

گفـتـي كه " گوشــواره ي در گـوشت ، انـگور تند ِ وسوسـه آميـزست "

افــتاده تـــا كـ / ه مــسـت كــند در تــو ، گـيـلاس هـاي لب پُــر الكـل ها

من ابــــر و بــــادِ بوسه شدم در تو ... ـ انـدام تو حوالي مرداد است ـ

از هـــرم شــرجي بــدنت انــگار ، ســر رفــته اسـت شـرم تـزلزل ها

افـــتاده ام ، رســـيده و شـور انــگيز ، از شـاخه هاي بي رمق گلـدان

هــر چنـد من تكــيده شـدم حـالا ، از تـو پـــر اســت پيــرهـن ِ گل ها

گـيرم كه جفـت شـانـه ي مـن ـ كوچك ـ در گير و دار حادثه بي تــابند

ايــوب ِ مـن اگـر كه تـو بـــاشي ، درد ، شـرمنده ميشود به تـحمل ها

اي كوه ِ از نژاد نظامي ها ! اين تيشه زخم ِ كهنه ي خسرو نيست ؟

من تكيه داده ام به "تو" باور كن ! ويران نميشود پس از اين ، پـل ها

با سرمه اي اين كت و شلوارت ، دامادي ات چقدر تماشايي است !!

آميــخـته است بــا گِــل ِ انـدامـت ، خـوشـبو ترين ِ هر چه گـلايل ها